درس 13 : راه‌يابى طبيعى موجودات زنده دستگاه آفرينش حسّ « راه‌يابى » را در نهاد هر جان‌دارى گذارده است . هنگامى كه موجود زنده چشم به جهان هستى مىگشايد ، در پرتو الهام‌گيرى از يك قدرت ما فوق به راه زندگى آشنا مىباشد و مىتواند به كمال خود و هدفى كه براى آن آفريده شده است برسد . اين برهانى است كه به معنايى وسيع‌تر از اين كه ما گفتيم از يكى از آيات قرآن مجيد كه متضمن گفتار حضرت موسى عليه السلام در برابر فرعون است استفاده مىشود . هنگامى كه فرعون از موسى دربارهء خداى جهان پرسيد ، موسى عليه السلام خداى جهان را چنين معرفى نمود : « رَبُّنا الَّذِى أَعْطى كُلَّ شَىءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى » ؛ « 1 » خداى ما خدايى است كه موجودات جهان را آفريد ، سپس آنها را به هدفى كه براى آن آفريده شده‌اند راهنمايى نمود . اساس اين برهان را مسألهء « راه‌يابى » و « هدايت تكوينى موجودات » تشكيل مىدهد و از وجود چنين شعور مرموزى كه به اصطلاح قرآن « وحى و الهام » ناميده مىشود به الهام دهندهء آن پى مىبريم ، يعنى از اين نيروى مرموز و اين آشنايى به

--> ( 1 ) . طه ( 20 ) آيه 50 .